Na de uitnodiging van juni was het zover. Weer een solo in het voedselbos op eigen initiatief. 

Deze keer besloten om het hangmat kamperen te ontdekken. In een ander verhaal zal ik wat meer uitweiden over de spullen die ik gebruik. 

De reis ging voorspoedig met trein en vouwfiets. De weg die ik vorig jaar te voet aflegde was nog bekend. Aangekomen bij de bekende blauwe deur, stond de eigenaresse van het voedselbos al met elektrische snoeischaar aan de andere kant met een warm welkom. 

Ze liet de veranderingen van het terrein zien. Het meeste had geen impact op mijn verblijf, totdat ze de elektrische omheining tegen de reeën liet zien. Alle bomen op “mijn” stukje waren verbonden met schrikdraad. Een tarp is ook zonder ridge line op te zetten, maar een hangmat zonder bomen is wat lastiger. 

De eigenaresse ging weer terug naar de tuin en ik keek om me heen naar “mijn” plek voor de komende 42 uur. Spullen neergezet en allereerst mogelijke hangplekjes geïnspecteerd. 

Er stond een boom binnen de omheining en de andere boom moest er toch echt één worden waar schrikdraad omheen zat. Gelukkig was de stroom er tijdelijk af. Ik probeerde de draden te ontwijken voor het geval de stroom er toch weer op stond, maar gelukkig werd mijn onhandigheid niet beantwoord met een tik. 

Dit was de eerste keer dat ik mijn hangmat ging gebruiken “in het wild” en ook de eerste keer in combinatie met mijn tarp. 

Het was mooi weer dus een volledige overkapping was niet nodig. Ik heb de boel netjes tussen de schrikdraden gekregen en het zo opgehangen dat ik bij een regenbui mijn tarp uit kon klappen en met eenvoudige handelingen de scheerlijnen kon bevestiging. Hieronder zie je het systeem wanneer je de slider verschuift.,

Mijn tarp- en hangmat-kennis komt van YouTube, dus als je dit ziet en denkt: “dit kan veel handiger”, laat het me vooral weten. 

Mijn liefde Caroline een foto gestuurd van mijn base camp en de gegevens van de eigenaren van het terrein. Want mijn telefoon ging uit in tegenstelling tot een jaar geleden. 

Tijd weg, externe input weg en contact met anderen weg. Hiermee ontstond meteen ruimte om echt met mezelf te zijn. Te voelen wat er in mij leeft, te zien wat er gezien wil worden of gewaar te worden dat ik een andere kant op kijk. Dit laatste werd mij duidelijk op de vooravond van de laatste hangmat nacht. 

De eerste nacht ontdekte ik dat als de wind verkeerd staat, de snelweg, kilometers verderop, erg storend kan zijn. Verder was het slapen heerlijk. Genoot ik van het vallen van de nacht, het verschijnen van de maan en de geluiden van roepende uilen en ritselende bladeren. 

Ik werd midden in de nacht wakker en dacht: “Waarom zou ik nu mijn best doen om weer in te slapen, er is zoveel om nu van te genieten. Er is geen (besef van) tijd, er hoeft niks, enjoy.” Daaraan overgeven was heerlijk. De frisse lucht, de geluiden om mij heen, het licht zwevende gevoel van boven de grond slapen en het comfort van mijn nieuwe slaapzak. 

Dit was wel het thema van deze trip. Genieten van wat is. Ik heb verse koffie gemaakt, instant eten bereid, frambozen geplukt, gemediteerd, geslapen, me verwonderd, gefotografeerd en me vooral heel erg thuis gevoeld. 

Tot avond twee. Ik wilde foto’s maken in het laatste restje zonlicht. Geen klok mee, maar de zon was vrijwel de hele dag aanwezig. Dus ik zag de zon langzaam dichterbij het punt komen dat ik wilde. 

En daar ging het “mis”. Ik werd chagrijnig, onrustig en bleek veel te veel bezig te zijn met iets dat in de toekomst lag. Iets wat ook nog eens niet te controleren of stuwen was. De zon staat er wanneer de zon daar staat, met of zonder bewolking ervoor. 

Ik was zo bezig met het willen maken van een mooie foto van een voor mij bijzondere armband, dat ik mezelf compleet uit het moment haalde. Hierdoor miste ik het genieten van de kleine dingen zoals een slok verse koffie, een hap goed brood, het maken van thee van vers geplukte berkenblad, de stand van de zon zoals hij op dat moment was met dat wat er op dat moment in het licht stond. 

Toen besefte ik me dat ik dat vaker doe. Bezig zijn met wat nog komt. Terwijl ik er niet eens zeker van kan zijn dát het ook daadwerkelijk gaat plaatsvinden. En hiermee aan het moment voorbij ga. 

Ik stelde me de vraag: “wat maakt dat je weg wilt uit het moment?”. Toen kwamen de tranen. In een systeemopstelling met Jeroen stelde ik een paar maanden geleden mijn gekwetst innerlijk kind en mijn zuiver innerlijk kind op. Een prachtige én confronterende ervaring. 

Ik heb toen ervaren dat ik wel wat meer ruimte mag geven aan wat ik voel. Zonder het te willen begrijpen, het te relativeren of “op te lossen”. Maar wel om begrip naar mezelf te tonen, zonder het te willen begrijpen. 

Voelen in mijn lijf in plaats van het in mijn hoofd proberen aan te gaan. Dat was nu duidelijk aan de hand. Ik keek weg. Ik keek vooruit. Maar ging voorbij aan wat er op dat moment was: een moment van tranen, van even zeer en tegelijkertijd van vreugde en dankbaarheid. 

Een waardevolle les voor mij. Na dit moment leek ik ook meteen weer los van de tijd, van de stuwende kracht die ik vaak zelf inzet. Ik heb genoten van wat er was. Van het gooien van een mes in een stuk dood hout, zo dat hij er precies met de punt in bleef steken. Ik heb genoten van de insecten om mij heen en van, heel banaal, het wildplassen. Het heeft iets om gewoon te gaan waar en wanneer ik wil. 

Ik heb nog een tijdje in de schemer gezeten in mijn warme vest en ben toen mijn hangmat in gegaan. De wegwerkzaamheden verderop maakten een hels kabaal, maar ik heb toch heerlijk geslapen. 

De volgende ochtend rustig opgestart, spullen ingepakt, de bomen en de plek bedankt en mijn vouwfiets weer uitgeklapt. 

De snelweg bleek deze keer wel een dingetje dus of ik hier voor de 3e keer terugkom, weet ik niet. Eerst op zoek naar andere plekjes die de potentie hebben off grid te zijn. 

Of toch de stap wagen en wildkamperen? Je gaat het lezen.