“Ha Ralf! Heb je zin in een avondje bos?”
Met dat bericht kwam Peter van Back to the Wild in mijn inbox op 24 juni. Met de vraag of ik mijn camera mee wilde nemen om wat platen te schieten voor gebruik in hun verschillende uitingen.
Ik had het vrij druk met werk en vind het maken van spontane afspraken soms lastig, maar het was ook al een jaar geleden dat ik mijn tarp gebruikt had. Toen bedacht ik me: “Wat doe ik normaal van 17:00 uur tot 09:00 uur?”. Ik weet niet wat voor spannende dingen jij doet in die tijd, maar bij mij komt het vaak neer op:
- eten
- dieren verzorgen
- Netflix
- slapen
- ontbijten
Een aantal dingen van dat lijstje geven ontspanning of lijken dat te geven, maar dat komt niet in de buurt van wat ik ervaar als ik in de buitenlucht ben en er ook slaap en wakker word.
Het was dus een “Ja”. Ik checkte mijn backpack die ready to go op zolder stond. Inderdaad was hij nog steeds ready to go. OV uitgezocht en de volgende dag op naar Lunteren.
Een enorm fijn weerzien met de Back to the Wild mannen op het terrein in Lunteren. Mooi stukje bos echt even weg van de bewoonde wereld.
Ik bewoog me die avond in en buiten de groep. Dit gebeurt automatisch bij mij, maar nu met extra reden: mooie momenten vastleggen met mijn camera. Het was prachtig om te ervaren wat het met me deed om weer buiten te zijn. Onderdeel te zijn van een groep én als onzichtbare observator met camera de boel vast te leggen.
Ik voelde dat ik meteen weer op mijn plek was. Zoals ik kan genieten van comfort in en om het huis, lijk ik in de natuur niks nodig te hebben dan water, eten en een stuk zeil. Het comfort zit hem voor mij in goede kleding en slaapgerei. Als ik maar droog en warm ben.
Er gaat iets “aan” bij mij als ik in de natuur ben. Ook wel als ik een boswandeling maak, maar het is anders op het moment dat ik weet dat dit de komende uren mijn thuis gaat zijn. Dat ik vol dankbaarheid tussen de bomen en struiken beweeg om daar een tijdje door te brengen. Ik ben te gast en tegelijkertijd samen één met de natuur
Ik weet uit de verhalen van deelnemers van de verschillende Back to the Wild avonturen dat dit niet voor iedereen in eerste instantie zo is. Maar dat bijna iedereen wel op dat punt aankomt.
Het kan ook niet anders in mijn ogen. We zíjn als mens natuur. We zien het in de huidige maatschappij vaak als mens en natuur, als twee afzonderlijke dingen, maar volgens mij is het één en hetzelfde. Als mens zouden we mijns inziens ook een stuk respectvoller met “de natuur” omgaan, als men zich één zou voelen met.
Begrijp me niet verkeerd. Ik ben geen heilige. Ik eet ook nog af en toe vlees, ik koop ook dingen in plastic verpakkingen, ik draai keihard mee in de consumptiemaatschappij. Maar ik probeer steeds meer mijn steentje bij te dragen aan het één-gevoel.
Door te werken voor bedrijven die iets positiefs bijdragen aan de wereld, door te reizen met het openbaar vervoer en de (vouw)fiets, door steeds meer bewust te kiezen voor goed vlees dat ik in het mooiste geval zelf heb geslacht. En zo staan er nog wat dingen op mijn lijstje om een steeds minder grote voetdruk achter te laten op deze mooie planeet.
Het einde van dit relatief kort-durende bos-avontuur was het gevoel te hebben dat ik een weekend weg was geweest en weer het duwtje voelde “Dit wil ik vaker!”.
Dus vrijwel meteen vakantietijd ingepland, de plek in Tjalleberd geboekt en besloten deze keer mijn telefoon uit te zetten (zoals gewoon is bij Back to the Wild). Want dat heeft me toch zoveel rust gegeven. Helemaal omdat ik wél foto’s kon maken dankzij mijn camera.
Ik blijf toch een beeldmaker in hart en nieren. Maar of hij ook mee gaat tijdens mijn volgende avontuur?